Menu

pagina 3

van Jack Brockbernd

Fietsvakantie 14 t/m 22 juli 2011 in Zwitserland en Oostenrijk
van Wim Prüst, Jos vd Boogaard en Jack Brockbernd

Zondag 17 juli / Maandag 18 juli (rit 3 en  4) naar overzichtskaart1
Omdat we aan een 2-daagse fietsrit beginnen laten we de auto in Andermatt naast het hotel staan.
Bij vertrek miezert het al, de weersvoorspellingen zijn niet in ons voordeel, maar ja, wat moet je, we hebben voor de komende overnachting een hotelletje besproken, dus karren met die rugzak!109
Meteen buiten Andermatt begint de klim van de Oberalppass, een klim van 600 hm naar de top op 2044 m.
Na een paar lussen gaat het recht door het dal naar de pass.
Na enkele foto’s regenpakken aan en dan gaan we de afdaling in door Val Tavetsch naar Disentis op 1077 m.
Na even zoeken zitten we aan de koffie rillend bij te komen, wat een pokkenweer.
We stellen ons vertrek nog even uit met een tweede koffie, het kopje koesterend met beide handen!
Het weer wordt steeds slechter, motregen gaat over in stortregen als we starten aan de 20 km lange klim van de tweede col, de Lukmanierpass, (die naam hè, ik kan het ook niet helpen, zijn Italiaanse versie klinkt heel wat mooier, Passo del Lucomagno). 112
De klim vangt meteen buiten het stadje aan en gaat al vrij snel door een prachtige kloof met een tiental watervallen, ja die willen wel met dit weer!
Als ik Jos en Wim kwijt ben, niet dat ik niet weet waar ze zijn, moet ik alleen de natuurelementen overwinnen, wind en regen hebben elkaar gevonden, spelen onder een hoedje, spannen samen, het gezegde, twee tegen één dat is gemeen, schiet me te binnen, zo voel ik het ook!
Eenmaal uit de kloof krijg ik de wind wat mee, dat scheelt een slok op een borrel.
Het venijn zit ook hier in de staart, na veel “harde” km’s  neemt op het eind de steilheid toe, maar dan doemt er, tot mijn verbazing, een stuwdam met bijbehorend meer op, het Lago da Sontga Maria.
Meestal  liggen die bijna op het hoogste punt.
Blij van zin neem ik de tijd om er een foto van te maken, natter dan nat kan ik toch niet worden.
Dan is het toch nog een tegenvallend eindje naar de top.
Bij het restaurant herken ik de fietsen van Wim en Jos, als ik binnenkom zitten ze al aan de soep.
Nadat ik me ontdaan heb van de natte spullen deel ik hun aanvalslust, wat kan soep toch lekker zijn, volgens mij is het bord dunner geworden!
Als we wat bijgekomen zijn en ons opmaken om weer te vertrekken zijn we ongewild het middelpunt van een volksvermaak, het voltallige publiek en personeel zien ons de natte spullen weer aantrekken en de steile en gladde afdaling ingaan, hun gedachte is te raden!
De afdaling gaat door de Valle Sante Maria, we komen veilig beneden, misschien hebben de mensen uit het restaurant wel een schietgebedje aan haar gericht!!!!
In vliegende vaart gaat het verder naar Biasca waar we bijna rechtsomkeer maken, richting Lavorgo, onze schuilplaats voor vannacht. 116
Boven hebben ze alle sluizen open gezet, hier helpt zelfs geen regenpak meer tegen.
Ook de omgeving lijkt troosteloos, veel industrie en grauwe stadjes in een smalle donkere kloof. Gelukkig, daar is het bordje Lavorgo, het dorpje is een lint van wel 10 km, het lijkt België wel, dan is daar plots ons hotel.
We lijken wel verzopen katten, de receptiehal is in no time veranderd in een kinderzwembadje!
Een uurtje later zitten we gewassen, geschoren en gekamd aan het diner, wijntje en een biertje erbij, wie doet ons wat, morgen zal de zon wel weer schijnen!
                                                                                                      ##
Omdat ik het hardste snurk heb ik er vrijwillig voor gekozen om op de kinderkamer te gaan liggen, Jos en Wim zijn me daar erg dankbaar voor.
Ik heb heerlijk (uit)geslapen in het toch niet al te grote bed, laat de bergen maar weer komen!
De natte spullen die we gisteren uitgewrongen en zo goed mogelijk drooggewreven hebben zijn nog wat klam, maar ja, we moeten het er mee doen,”de tour stopt voor niemand”! 125
Gelukkig schijnt de zon uitbundig, het lijkt een heerlijke dag te worden!
Eerst gaat het van Lavorgo naar het 22 km verder gelegen Ariolo.
Hier bereiden we ons, op een zonovergoten terras, voor op de beklimming, over de oude steentjesweg, naar de 2105 m hoge St. Gotthardpass.
De klim is 950 hm, maar we hebben op weg naar Airolo hier al een 200 hm vanaf gesnoept!
Als de klim begonnen is zien Wim en ik eerst Jos wegfietsen en na een kwartiertje zwaai ik ook Wim uit.
Een kilometer later sta ik bij een rotonde met een vijftal afslagen, een is er voor mij herkenbaar als de (nieuwe) weg over de pass, voor de zekerheid neem ik die maar!
Tijdens de klim valt me de zwaarte en ook de verkeersdrukte mee.
Ik kijk van boven de valleien Valle Leventina en Val Bedretto in, hier zijn we resp. gisteren en eergisteren doorheen gefietst, wat een mooie uitkijk, vanzelfsprekend neem ik wat foto’s.132
Boven op de pass zie ik Wim en Jos weer terug, ze hebben een Brabants kwartiertje op mij moeten wachten!
Bij het beeld met de adelaars maakt Wim een foto en dan schieten we de windjacks aan en duiken we de afdaling in naar Andermatt.
De eerste 20 km is erg snel, de bochten zijn ruim en overzichtelijk, het is kicken, alleen de 2 km lange tunnel is met die snelheid en het drukke verkeer, net langs je af, wat angstig, de uitgang zie je graag in beeld komen!
Om 14.15 u staan we bij de auto in Andermatt, onze fiets 2-daagse is rond.
In de garage van ons ex-hotel kleden we ons om, drinken er nog ’n koffie (met gebak) en dan start Wim de auto voor de verkassing naar Bludenz in Oostenrijk.
Tijdens deze rit zie ik veel bekende punten, o.a. de Vierwaldstätter See, de stadjes Schwyz en Zug, de bergen Grösse en Kleine Mythen, dit alles twee jaar geleden uitgebreid bekeken tijdens mijn fietsvakantie met Dick, Liesbeth en Ryan Teuling.
Rond 18.00 u zijn we Stallehr, 2 km van Bludenz. 135
We treffen een echt authentiek Oostenrijks pension, Gasthof Alfenz, met ruime degelijke kamers, ik verdwijn weer in de kinderkamer, Jos en Wim vinden dat best!
Onze natte fietskleren hangen uitgebreid op het balkon om te drogen en/of te luchten(!), de uitbaatster zal, denk ik, niet blij is met deze uitdragerswinkel, gelukkig liggen onze kamers aan de achterkant.
De zéér grote schnitzel en friet, met dito pot bier, doen ons direct in Oostenrijk thuis voelen!
Vandaag was het een kort ritje van 50 km maar wel met 1500 hm, daarvan akte!

naar rit 5 (pagina 4)

naar begin vh verslag