Menu

pagina 7

van Jack Brockbernd

Donderdag 2 augustus, 7e fietsrit. naar overzichtskaart7

Vandaag de laatste rit. Vanuit les Gets dalen we als een sneltrein af naar de afslag Fry, vandaar nog één km, dan linksaf, via het dorpje Rond zet de afdaling, over een stil en smal weggetje, door naar Taninges. (gisteren konden we dit wegje naar boven niet vinden!) In Taninges nemen we rechtsaf de autoweg die we twee km voorbij Mieussy weer verlaten.We volgen de D226 resp. de D26, de lange klimmende aanloop via Ley, Laitraz en Mégevette naar de Col de Jambaz (1027 m). We fietsen door een glooiend landschap, langs een gorges waarin het riviertje de Risse zijn bedding heeft. Het laatste stuk is wat steiler, gaat door een dichte bebossing, lekker in de schaduw, voor even een heerlijke afkoeling. Dit geldt niet voor Wim, zijn slogan is; hoe heter hoe beter! Boven weer een open uitzicht, we kijken op Montagne d’Hirmentaz met de top Pointe de Miribel. Op de Col de Jambaz gaat het linksaf naar Terramont, we krijgen zin in koffie, gelukkig is er een restaurantje, wat zijn we toch boffers! Mooi weer, schitterende omgeving, fijne rit, lekkere cola en koffie, gezonde repen en voedzame krentenbollen ( na één week!!) en het belangrijkste, hier met drieën lekker een beetje rondfietsen, in een opperbeste stemming, dat bedoel ik ook met boffers! Na deze onderbreking volgt even later de Col de Terramont (1100 m), geen klim om over naar huis te schrijven, maar in dit verhaal mag dat wel! Dan een afdaling waarbij Wim bijna zijn GPS verliest die met postbode-elastieken op de houder vastzit. Weer alles in orde beginnen we aan de mooie klim van de Col du Perret (963 m) die zijn top heeft net voor het dorpje Bogève, het dorpje met het mooie Christuskruis.

1872

We vervolgen de D 12 naar Viuz-en-Sallaz, het is één lange afdaling die daar uitkomt op de D 902. Deze weg slaan we linksaf in naar Mieussy, het stadje waar we, enkele uren geleden, het binnenland ingeslagen zijn. Nu drinken we er, op een minimini terrasje, ons medicyn tegen” benen die vol willen lopen”! Ik stel voor om nog een keer vooruit te fietsen, (het tegenovergestelde van achteruit fietsen) en dat haalt een ruime meerderheid. Dus Jack alleen op pad, nou dat hebben ze geweten, en ik ook! Bij de rotonde linksaf, hier begint de klim, in het begin wat steil, maar dat is bijna altijd zo, dan wat gemakkelijke km’s, dus genieten van het uitzicht, na 3 km een afslag met bordje en pijl, Route de Ramaz, goed aangegeven (denk ik), sla dus linksaf, vraag nog aan enkele autochtonen of dit de juiste weg is, verstaan mijn Franse dialect niet, dus dan maar op eigen intuïtie verder, bij de volgende splitsing rechtsaf, die gaat omhoog, ik moet ten slotte de Col de la Ramaz op! Het weggetje is smal en ook hier heeft een gulle gooier zich weer uitgeleefd om zo snel mogelijk van zijn steenslag af te zijn, maar omdat je klimt heb je er minder last van.

1883

Smal word smaller, verharding zacht, zandpad boerenerf, het is dus rechtsomkeer, voorwaarts, mars! Voorzichtig afdalend, via de grintweg, kom ik weer terug bij de splitsing van een half uur geleden. Daar moet ik met rode koontjes erkennen dat de doorgaande weg de enige juiste is maar waarom zou je het makkelijk doen als het moeilijk kan! Weer op het rechte pad neem ik aan dat Wim en Jos al gepasseerd zijn en ik dus achter hun fiets en niet meer voorop, ze zullen in eerste instantie denken dat ik vandaag een superdag heb! Het is nog 11 km naar de Col de la Ramaz, de eerste drie zijn circa 6-7 % met veel bebossing en schaduw, dan vier van 9-10 %, met weinig wind en veel zon, de laatste drie door open terrein, 5-6 % en héél veel zon en wind. Het eerste stuk gaat soepeltjes, het tweede is erg zwaar, gaat door enkele open tunnels en heeft prachtige uitzichten, het laatste gedeelte lijkt langer, de benen zijn minder gewillig maar de top is te zien, dat doet de moraal goed. De Fransman die mij met overmacht in een van de tunnels passeerde staat voor de top op apegapen, hij heeft zich het apezuur gefietst, ik fiets hem vriendelijk groetend en apetrots voorbij! Op de col geen Wim en Jos, ik wacht een halfuurtje, tegen beter weten in, maak (natuurlijk) wat foto’s en ga dan aan de afdaling beginnen naar de Col de Savoliere (1416 m), die krijg je er van deze kant er gratis bij! Bij Fry begint de klim naar les Gets, het gaat gemakkelijker dan gisteren. Wim zit op het terras van ons hotel me op te wachten, is blij me te zien en gaat eerst naar Jos, die onder de douche staat, om te vertellen dat ik binnen ben! Het pilsje wat Wim dan meebrengt is van uitzonderlijke klasse!

1888

naar thuisreis(pagina 8)

naar begin vh verslag