Menu

pagina 3

van Jack Brockbernd

Maandag 8 juli (rit 3 zie kaart 3)

En Jack hoe voelt het is het eerste wat ik hoor als we ontwaken. Héél goed moet ik zeggen en het overvloedige ontbijt werkt daar aan mee. Dus fietsen we half tien richting zuid, naar Cornimont, de weg loopt wat af (ik snap niet dat ik gisteren hier zo moeilijk deed), maar dat verandert als we links afslaan naar Ventron. Al snel ben ik alleen maar niet eenzaam, de omgeving geeft je gedachten de vrije loop. Dit heeft een hele tijd geduurd want Wim en Jos hebben op een splitsing staan roepen en zwaaien terwijl ik hun in trance gepasseerd ben! Dat ik hun niet gehoord heb is aanneemlijk………………maar dat ik hun niet gezien heb is volgens Wim en Jos onmogelijk………………dus Spec Savers…………, hebben jullie nog iets in de aanbieding! In de praktijk ben ik dus rechtdoor gefietst, de Col d’Oderen op en deze naar Kruth afgedaald. Daar ben ik weer bij mijn positieven gekomen, op iedereen en op mezelf gemoppert en het (wijze!!) besluit genomen naar Thann door te rijden om me daar weer te herenigen met mijn fietsmakkers! De Wet van Murphy was toen al in werking, ondergronds!! Bij Thann zie ik een wegwijzer met daarop Col du  Hundsruck rechtsaf,  Jos en Wim moeten hier afdalend langskomen, ik helemaal blij, dit kan niet missen! Wat let me, ik fiets hun tegemoet, er is toch niks mooiers om hun boven op die col op te wachten! Door mijn ongeduld is er op, de van Fred geleende GPS, nog geen kaart te zien, halverwege de col lukt me dit wel. Tot mijn verbazing zie ik daarop, dat Jos en Wim deze col, bij een splitsing, anders afdalen en dat kan misschien al gebeurd zijn! Omdat ik de splitsing al gepasseerd ben fiets ik het laatste stukje naar de top van Col du Hundsruck, 748 m, toch maar door. Maar wat nu;  hier wachten, zijn ze al gepasseerd, nee dat kan niet, of toch wel, ze kunnen verrekkes fietsen, maar ze moeten wel over de Col du Page (985 m) en de Ballon d’Alsace (1178 m), zal ik afdalen en de rit voortzetten, als ze achter me zitten halen ze me wel in op de Grand Ballon. Dit laatste doe ik. De GPS brengt me foutloos door Thann en Cernay, de bordjes Grand Ballon bevestigen de goede doorgang. In Cernay, op de splitsing, rechtsaf Route du Vin, linksaf Route des Crêtes (Grand Ballon) kies ik, als wijnliefhebber, bijna de “verkeerde”afslag!!
4128 Maar goed, op naar de Grand Ballon, voorlopig kan ik vooruit, 21 km immer gerade aus! De wisselvallige steilheid doet je niet fijn klimmen, dan 6%, dan 10%, je raakt niet in je ritme, het is elke keer weer aanpassen, je trapfrequentie hoog houden is makkelijker gezegd dan gedaan!! Acht km voor de top, Col Amic, 825 m, mijn bidons zijn bijna leeg, zo wil ik de laatste loodjes van de klim niet ingaan! Met mijn beste Frans (gebarentaal)) vraag ik een stel of er een cafeetje in de buurt is, ja wel, maar dan moet je via een zijweg 2,5 km afdalen naar Goldbach. Dat afdalen klinkt me als muziek in de oren, maar terug, het slotaccoord, is meer dan vals (plat)! Ik trek de stoute schoenen aan en spreek een ouder koppel aan die met een camper langs de weg staan. Ze begrijpen mijn probleem als ik de bijna lege bidons toon en zijn een en al bereidwilligheid. Met volle bidons en een blikje Perrier zeg ik hun met veel bedankjes goedendag en vervolg ik de klim. Het is erg warm, gelukkig is er door bebossing veel schaduw, minder leuk is dat dazen mijn bezwete armen en benen weten te vinden, net als met wespen, alles wat steekt trek ik aan! In sommige bochten liggen nog de stenen die bijna een eeuw geleden al gebruikt zijn voor deze in WO 1 zo strategische weg , zo te zien wel opnieuw gelegd.
4143 Eenmaal in het open landschap, de Grand Ballon ligt net boven de boomgrens, ben ik de zon rijker en het (on)gedierte armer. Op de top staat een weer-en radarstation, daar moet ik naar toe, maar eenmaal op de top zie ik geen van beide meer, wel het restaurant met hete koffie en koude cola, die krijgt van mij nu de hoogste prioriteit. Mijn ¾ l bidons zijn bijna leeg, ik heb van Wim leren drinken, niet wat je denkt, maar gezonde calorierijke dorstlessers! De koffie, cola  en een stuk appeltaart als lunch doen wonderen, ik duik als herboren de afdaling in en genietend van de schitterende omgeving kom ik in Le Markstein (1220 m), een knooppunt van wegen! Linksaf “zegt” de GPS , over de D27 de Vallée de la Thur in naar Lac de Wildenstein.
4148
Met 80 ha is dit stuwmeer het grootste van de Vogezen en met de toppen van de  Grand Ventron als decor ligt het erg mooi in zijn omgeving. De afdaling naar dit meer loopt lekker en ik kom niemand tegen, ik krijg het gevoel dat de weg alleen voor mij is aangelegd. Aan de oever even een pauze, niet om te rusten want ik ben vanaf de Grand Ballon alleen maar afgedaald, 27 km lang. Mijn laatste reepje en krentenbol vinden hun weg terwijl ik wat foto’s maak. Enkele watersporters zijn nog aktief maar verder is het de stilte die overheerst, heerlijk zo met al die imposante natuur om je heen, zoiets wil je delen, jammer dat Jos en Wim er niet bij zijn. Waar zijn ze eigenlijk, ik denk achter mij, maar hoe ver, ze hebben me, zoals ik gedacht had, nog niet ingehaald! Weer op de fiets passeer ik het dorpje Wildenstein, door Zwitserse glasblazers gesticht, de karakterestieke huisjes met balcons vol bloemen verloochenen hun afkomst niet! Het dorpje is tevens het startpunt van de klim naar de Col de Bramont, de laatste klim van deze dag, daar ben ik niet rouwig om. Het is een mooie zigzagweg met een vrij constante helling, heerlijk om te klimmen, de laatste hoogtemeters verdwijnen onder mijn wielen, dat zijn er toch nog 525 naar de top op 956 m. Boven geen uitzicht, wel in de afdaling, beneden kom ik uit in het dal van het onstuimige riviertje de Chajoux en in la Bresse, voor vier dagen onze verblijfplaats. Het is nu 17.45 uur, precies een uur later arriveren Wim en Jos, we zijn blij elkaar weer te zien. Ik hoor nu hun relaas over, hoe het mogelijk is dat ik hun, in het begin van de rit, voorbij gefietst ben, maar je ziet; wonderen zijn de wereld nog niet uit!!!!!!! Na bijgepraat te zijn verdwijnen we in structuele volgorde onder de douche en schuiven dan in willekeur aan, aan het diner, lekker buiten in de binnentuin. Vol en voldaan lopen we de lintbebouwing van het dorpje op en neer, zowel links als rechts klim je het dorp uit, maar omdat we al genoeg hoogtemeters hebben gemaakt blijven we platvloers! Om elf uur is het muisstil, nou ja…………..! (De rit was 145 km en 3450 hm voor Wim en Jos, 126 km en 2625 hm voor mij)

naar rit 4 (pagina 4)

naar begin vh verslag