Menu

pagina 4

van Jack Brockbernd

Woensdag 1 mei (rit 4 zie kaart 2)

Het begin van deze rit krijgt geen schoonheidsprijs. Eenmaal uit Cambrils slaan we linksaf een niet onbekend zandpad in, wat, omdat het afloopt naar het riviertje Siurana, steeds slechter begaanbaar wordt. De na zondag gepoetste fietsen en schoenen zien er meteen niet uit. Ook staat de verhoogde overgang door het riviertje, vanwege de overvloedige regenval, onder water waardoor de oversteek voor ons belemmerd is. We fietsen een stuk langs het riviertje op, beklimmen dan met de fiets onder de arm een berm van 10 m op en staan dan op de autoweg naar Riudoms, ons volgende doel! Deze weg kennen we uit ons duimpje, zonder ze aan te sporen gaan onze “stalen” rossen richting Les Borges del Camp, waar we rechtsaf resp. linksaf slaan naar Vilaplana. Ervaren Spanjegangers weten dan wat je te wachten staat, helemaal goed, de beklimming van het Mussaragebergte, nu van de zuidkant. Paul, Jos en Jozef hebben elkaar gevonden. Als Jos zijn windjack uit doet passeren ik en Gordon hem. Het duurt een eeuwigheid voordat hij Gorden en mij voorbij gaat, maar ook Jozef en Paul moeten er aan geloven, wat een talent hè, een bolletjestrui waardig! Weer compleet spreken we af om enkele km’s af te dalen naar de ruïnes van het vroegere dorpje La Mussara met een prachtig uitzicht richting kust. Daar willen we even rusten en fourageren. Het loopt helemaal anders. Jozef, Jos en ik dalen linksaf naar het vermeende La Mussara in de veronderstelling dat Paul met Gordon samen ons volgen. Dus niet waar! Paul is ver achtergebleven en Gordon heeft, niemand meer in beeld, de afslag Prades genomen. Weten we niet zeker, maar een andere mogelijkheid is er niet. Zonder hoog begaafd te zijn trekken we die conclusie en slaan ook die weg in, we fietsen dan nog steeds de geplande route. Het is één lange afdaling naar Prades, gisteren hebben we die grotendeels vanuit Capafonts beklommen. Een km. voor Prades zien we in de verte een roodwitblauw tenue, kan niet missen, we fietsen Gordon achterop, net voor de bebouwde kom halen we hem bij, gelukkig, mijn maagpijn trekt weg, ik zat er echt mee, ik voel me toch wel verantwoordelijk voor dit kwartet 50-gers als “minst jongste”! We fietsen omhoog de dorpskern in, richting kerk, ook hier zijn kerk en kroeg (en koffie) met elkaar verbonden, dus we zitten altijd goed.
3195
Het kerkplein is aan twee zijden één groot terras, we kiezen de zonkant,” wat is het leven heerlijk als de zon schijnt”! Koffie, cola, krentenbollen (ze blijven nog liggen) verdwijnen als sneeuw voor de zon! In 2010 hebben we op een terras aan de doorgaande weg gezeten, niet wetende dat 20 m verder, door een stadspoortje, dit mooie pleintje bereikbaar was! Verzadigd verlaten we Prades. Het is moeilijk om weer op gang te komen maar afdalen werkt daaraan mee. Als het te lang te hard gaat roep ik “foto”(!) en dan keert de rust even terug, dat helpt (me) al ruim 20 jaar!
3199 Even lachen bij het bord Coll d’Albarca (774 m) en we gaan weer verder de afdaling in. We komen door Cornudella de Montsant en houden Porrera aan. De weg klimt licht omhoog naar de Col d’Porrera (531 m). Dan dalen we 200 m en is het weer klimmen naar de Puerto de la Teixeta, naar 546 m, de wind staat recht op kop, het is even doorbijten! In de bushalte op de top hebben we nog nooit passagiers gezien maar het is voor ons even een windvrije schuilplaats. De laatste reep en krentenbol worden verslonden en dan duiken we de fraai aangelegde en goed lopende afdaling in naar Duesaiqües, Jozef voorop, wij volgen in zijn slipstream. De beneden in het dal gebouwde spoorbrug, die de flanken van het dal verbind, is al van ver onze blikvanger, een foto waard denk ik dan, Paul kan gedachte lezen en blijft dus even achter! Voltallig gaat het verder richting kust, we fietsen door een bos naar het stuwmeer bij Riudecanyes, wat ligt dat prachtig in de zon de schitteren! Op de stuwdam is het een drukte van jewelste, veel Spanjaarden hebben vandaag vrij, het is vandaag 1 mei, dag van de arbeid. (Ik moet er nog steeds aan wennen dat er op de dag van de arbeid niet gewerkt wordt!) Samen met de inlanders genieten we van de aanblik hoe dit meer zich in de omringende bergen genesteld heeft en het net is of het in de verte in volle breedte in zee uitmond. Tijdens het maken van de foto’s zien Paul en ik het gezellige terras beneden aan het meer maar omdat onze medefietsers al te ver vooruit zijn laten we het zo! Via Montbrio del Camp zijn we snel in Cambrils waar we bij ons bij El Garben aansluiten bij de bijna voltallige fietsclub voor het nuttigen van een flinke pint! Dus toch nog een gezellig terras, zonder mooie uitzichten, maar wel met knappe gezichten!!!!!!

naar rit 5 (pagina 5)

naar begin vh verslag